Miejski PustelnikKsiążka

O książce „Miejski Pustelnik”

Po co być mistrzem sportowym? Artystką przez wielkie A? Reżyserem? Wiolonczelistką? Architektem? Menedżerką? Legendarnym hodowcą kapibar?

Jeśli Szanowny Czytelnik tego nie wie, to z tej książki się nie dowie.

To nie książka dla tych, którzy się zastanawiają „czy warto?”, „czy pora?”, „czy się nadaję?”. Nie chcesz? Nie szkodzi.

To książka dla tych, dla których wycofanie się nie jest opcją. Cisną srodze i nie widzą innej opcji, jak cisnąć dalej.

Od przekonywania Czytelników do wysiłku są inne książki. Ta nie.

Ta jest dla tych, którzy nie chcą cisnąć w ściany. W tej książce nie będzie owijania w koc i mówienia: „Czasem dobrze sobie zrobić wolne”. Jasne, czasem dobrze, ale trzeba wiedzieć kiedy. Raczej trzeba cisnąć, i to jeszcze w odpowiednią stronę. Albo wyjdzie, albo się umrze, próbując. Nie ma trzeciej drogi.

Okazje tańczą z tymi, którzy są na parkiecie, i nie myślą, czy im się obcasik obtarł. Rzemiosło jest dla mistrza nie tylko formą ekspresji, ale wręcz sposobem na istnienie. Jeśli ktoś tego nie czuje, to musi wziąć na wiarę.

Jeśli Miejski Pustelnik nie zamierza dokonać w jakiejś dziedzinie w swoim otoczeniu znaczącej zmiany, w ogóle nie powinien się do tego zabierać. Szkoda czasu.

„A po co się tak męczysz, zaraz popełnisz jakiś błąd i dopiero będzie!”

Błąd? Na drodze ku mistrzostwu można popełnić tylko dwa błędy: nie wejść na tę drogę i jej nie przejść.

„Wiem, wiem, robisz to tylko dla siebie”.

Też nie. Obowiązkiem Miejskiego Pustelnika jest kroczyć przez proces edukacji: zdefiniować swoją wyjątkowość i nauczyć się ją praktykować dla dobra otoczenia. Dodajmy na marginesie, że taki cel miała kiedyś edukacja. Być może szkoda, że się rozmył. Oby kiedyś jakiś przypływ wglądu wpłukał go z powrotem na łono placówek.

Nie będziemy więc w tej książce się nad sobą użalać i wiercić w troskach. Od tego są inne publikacje. Miejski Pustelnik nie jest topionym serkiem. Jest raczej twardym serem albo twardą serą - dojrzewającymi długo, w skupieniu. Jeśli Szanowny Czytelnik uważa, że ma gdzieś nieodrobione prace z wcześniejszych etapów kontaktu ze sobą i własną motywacją, może tę książkę bez wyrzutów sumienia odłożyć na później albo przekazać komuś w prezencie.

Jeśli Szanowny Czytelnik nie może się zabrać za nic w świecie, bo słyszy w głowie głos matki, która mówi mu, że do niczego się nie nadaje, gdyż jest gołębim odchodem - podobnie. Najpierw terapia, może leki, potem ta książka.

Zabawkowa reguła 80/20 jest dla mistrzów specyficzna. Jeśli chcemy być mistrzami, to 20% wysiłku pozwoli nam osiągnąć 80% naszych możliwości. Ale żeby dopchnąć brakujące 20% i dojść do 100% swoich możliwości, trzeba jeszcze dołożyć 80% więcej pracy. I jest to ta żmudniejsza część, przynosząca o wiele wolniejszy postęp. Stąd mistrzowie czasu nie marnują, nie ślęczą nocami, tłukąc seriale. Jeśli już ślęczą, to obsesyjnie zatapiają się w materiałach o swoim rzemiośle. Mistrz nie wkłada więcej wysiłku niż reszta. Wkłada o wiele, wiele, wiele więcej wysiłku. Jeśli nie ma się mistrzowskich efektów, trzeba zadać sobie pytanie, czy się po mistrzowsku do tego przyłożyło.

A i to nie wszystko. Bo przecież słyszymy prośby o sprytne sposoby na wielkie efekty.

- Jak pani do tego doszła?

- Jak to osiągnąć?

- Jak zdobyć…

- Jak…

- No, więc, to zależy…

- próbują odpowiadać mistrzowie.

- No, dobra! Ale podaj konkretne narzędzia!

I dostajemy. Media społecznościowe są nimi zawalone.

5 sposobów na…

6 kroków do…

7 kluczowych metod…

To wszystko dla mistrzów za mało. Praca mistrza kręci się bowiem wokół czego innego, nie wokół „sposobików”. W przypadku mistrzów u podstawy działania leży fundamentalna decyzja o przeorganizowaniu całego życia, która bazuje na decyzji o tym, czego i w jaki sposób zaczynamy wymagać jako życiowego kierunku. Nie ma innej drogi. Nie ma: „sposobikami sobie załatwię”. Trzeba życie zryć do gruntu i wciąż przypominać sobie po co. Mistrzowie mówią: jeśli „po co?” jest wyjątkowo wielkie, to „jak dojść?” samo o siebie zadba. A jeśli komuś się wydaje, że już decyzję podjął, ale po takiej decyzji kategorycznie nie zmienił zachowania, to musi wiedzieć, że nie podjął decyzji.

Póki zaś takiej decyzji nie ma, pytanie o narzędzia nie ma sensu. Wszystko to tylko piana i udawanie zaangażowania. Szkoda się oszukiwać.

Skoro wiadomo, o co chodzi, to teraz pora wyboru: może Szanowny Czytelnik opuścić tę stronę albo kupić tę książkę i przeczytać całość. Jeśli to drugie, to do roboty.